bustirapus
bustĭrăpus, i, m. [bustum-rapio],
- a robber of tombs, a term of reproach: impudice, sceleste, verbero, bustirape, furcifer, Plaut. Ps. 1, 3, 127 (356).
bustirapus, ī, m. (bustum u. rapio), einer, der Leichenbrandstätten bestiehlt (der sich etwas von der cena feralis aneignet), ein Schimpfwort, Plaut. Pseud. 361.
bustĭrăpus, ī, m. (bustum, rapio), détrousseur de bûchers [mot forgé] : Pl. Ps. 361.