bustuarius
bustuarius, of a place for burning the dead
Could not find bustuarium in Logeion dictionaries.
bustuarium Adjective: masculine genitive plural, Adjective: neuter genitive plural, Adjective: masculine accusative singular, Adjective: neuter accusative singular, Adjective: neuter nominative singular, Adjective: neuter vocative singular of bustuarius
bustŭārĭus, a, um, adj. [bustum],
- of or pertaining to the place where dead bodies were burned: gladiator, that fought at a funeral pile in honor of the dead, Cic. Pis. 9, 19; Tert. Spect. 11; cf. Serv. ad Verg. A. 10, 519 (Cicero so calls Clodius, in the passage cited, on account of a tumult which he caused at the funeral ceremonies that Cicero's brother made in honor of Marius): moecha, she who prostitutes herself among tombs, Mart. 3, 93, 15: altare, upon which men were offered, Tert. Pall. 4: latro = bustirapus, Amm.28, 1, 12.
bustuārius, a, um (bustum), zur Leichenbrandstätte gehörig, gladiator, der an der Leichenbrandstätte dem Verstorbenen zu Ehren kämpft, Tert. u. Serv. (übtr. v. Klodius, ille bustuarius gladiator, jener Klopffechter, wie man sie bei Totenfeiern sieht, Cic. Pis. 19): moecha, die sich bei Brandstätten u. Gräbern preisgibt, Mart.: altare, auf dem Menschen geopfert werden, Tert.: latro, Plünderer der Grabmäler, Amm. – subst., a) bustuārius, ī, m., α) = καύστης νεκρῶν, der Leichenverbrenner, Gloss. II, 347, 1. – β) = τυμβωρύχος, der Plünderer der Grabmäler, übtr. übb. = Erzspitzbube, Amm. 29, 2, 15. – b) bustuārium, ī, n. = καῦσις νεκρῶν, die Leichenverbrennung, Gloss. u. Not. Tir. 59, 26.
bustŭārĭus, (16) a, um (bustum), qui est relatif aux bûchers, aux tombeaux : bustuarius gladiator Cic. Pis. 19, gladiateur qui combat à des funérailles || qui fréquente les lieux de sépulture (les cimetières) : Mart. 3, 93, 15 || subst. m. , celui qui brûle les corps : Amm. 29, 2, 15 || subst. n. , lieu où lʼon brûle les morts : Gloss. 2, 346, 61.
Qui corpora comburit humana. Sic Glossar. Isid. et vet. Gloss. San-German. MS. num. 501. Ciceroni
Bustuarius gladiator, Qui ante busta et sepulcra dimicabat : quod olim, inquit Grævius, fiebat tantum ad busta Imperatorum, ad quos captivi cogebantur concurrere, et mutuis cædibus se conficere, postea in artem fuit conversa hæc pugna gladiatoria. Ammianus Marcel. lib. 24. cap. 4. Bustuarium accipit pro Libitinario, qui accepta mercede funerum curam habet. Vide ibi Valesium.
būstuārius
adj.
- bustum, of a place for burning the dead: gladiator, who fought at a funeral pile.