buxeus
buxĕus, a, um, adj. [buxus].
- Of or pertaining to the boxwood-tree, made of boxwood, boxwood-: luci, Sol. 52: forma, Col. 7, 8, 7: mola, Petr. 74, 5.—
- II Of the color of boxwood: rostra (anatum), Varr. ap. Non. p. 460, 8: dentes, Mart. 2, 41, 7: anuli, perh. ironic. for spurious (on account of the paleness of boxwood), Petr. 58, 10; cf. pallor, Ap. Met. 1, 19, 3: luror, id. ib. 9, 30, 11.
buxeus, a, um (buxus), I) aus Buchs, Buchsbaum, arbor, Firm.: lucus, Solin.: forma, Col.: sorticula, Lex repet. (Corp. inscr. Lat. 1, 198) 51. – II) = πυξοιδής, buchsbaumartig von Farbe, buchsbaumfarbig = bleichgelb, gelblich, color, Plin. u. Solin.: dentes, Mart.: rostra, Varr. sat. Men. 489 (wo Bücheler buxeirostris).
~eus,sio bixne
baculum boxeum
buxeus o quantos obtexit pallor inertes
buxĕus, (15) a, um (buxus), de buis : Col. Rust. 8, 15, 5 || de la couleur du buis, jaune : Mart. 2, 41, 6.