callere

callēre [CL] 1 to be crafty, deceitful. b (infl. by callis) to follow a trail. ~eo, fraefeleo GlC C 261; 9‥ ~eo, decipio, ic frefelie WW; illa, ~ens ad decipiendum, languorem simulat Gosc. Wulfh. 2; non sic ~ebat Gallicana duplicitas, immo sub hac dilacione ‥ et ‥ fallaciis obsessos ‥ jugulare G. Hen. V 20.  b 9‥ ~eo, ‥ callem investigo WW. 2 to be skilful, know; b (w. obj); c (w. acc. & inf); d (w. inf.). etiam si vel naturali ingenio vel litterarum sibi ~ere videtur exercitio Bede Mark 171; [Aristoteles] artificialiter ~ens, ut lectores complices facultate instrueret, a sensibilibus ‥ orsus est Adel. ED 11; ita dicendi arte ~ebat ut omnes eluderet W. Malm. GR III 265; sit canis elinguis, catulo non calleat auris Nig. SS 1637; qui ~ent Hybernice [= know Gaelic] Ferr. Kinloss 13.  b quod cum Nennius ~uisset G. Mon. IV 3 (cf. ib. 5: quod Julius ~ens); nullus in susceptorem admitti debeat nisi ‥ symbolum ~eat Beleth RDO 90. 92.  c quoscumque aliena captare ~ebat associabat sibi G. Mon. V 13 (cf. ib. XI 1: quoscumque ~ebat habuisse avunculum suum odio).  d cujus medio aliam orthogonaliter conjungere ~e Adel. ED 29.