caracter
caractēr, s. charactēr.
căractēr, v. char-.
De salinis, alumine, Caractere, herba rubea, lini maceratura, etc.
Carraria, Caracterenim nihil est.
Divinationes, sortilegia, auguria, sive in votis, quas Brevia seu Caracteres vocant, etc.Vide Characteres magici in Character.
Judei cessent ab usuris et blasphemiis, sortilegiis et Caracteribus.Gall.
Caraz. Hinc
Encarater, Fascinare, in Lit. remiss. ann. 1404. ex Reg. 158. Chartoph. reg. ch. 360 :
André Guibretea.... couru après une femme en disant : Pute vielle, tu m'as Encaraté.Vide Caragus et Caraula.
In quo sigillo erat Caracter unius avis cum una ala desuper extensa, et subtus pedes dictæ avis erat Caracter unius avis quasi palmæ.Lit. ann. 1307. tom. 6. Ordinat. reg. Franc. pag. 239. art. 6 :
InLit. ann. 1372. tom. 5. earumd. Ordinat. pag. 513 :(sigilli) Caractere erunt scutum domini regis cum floribus lilii ex una parte, etc.
Et a en la Caratere dudit seel un ymaige de royne coronnée, etc.Pro Monogrammate occurrit in Charta ann. 1183. ibid. pag. 238 :
Præsentem cartam sigilli nostri auctoritate et regii nominis Caratere inferius annotato communiri præcepimus.Vide Tract. novum de Re Diplom. tom. 5. pag. 17. et infra Karacter.