caragius
caragius u. caragus, ī, m. (*καραγός), der Zauberer, Ps. Augustin. app. serm. 264, 4 u. 278. § 1 u. 3 u. 5 u.a. spät. Eccl.
~ios,lyblaecan
†carios,lybbestran
caraios [v. l. caroios ] et divines precantatores
cărăgĭus (-gus), ī, f. magicien, enchanteur : Ps. Aug. Serm. 264, 4 ; 278, 1.