ceraunius
ceraunius, pertaining to thunder or lightning; (noun) gemma, a precious stone
cĕraunĭus, a, um, adj., = κεραύνιος (pertaining to thunder or lightning).
- Gemma (also cĕraunĭum, Claud. Laud. Ser. 77; and: cĕraunus, Prud. Psych. 470), a precious stone, perh. a kind of onyx, Plin. 37, 9, 51, § 134 sq.; or a meteoric stone, id. 37, 10, 65, § 176; Lampr. Elag. 21; Inscr. Orell. 2510: gemma, Mart. Cap. 1, §§ 67 and 75.—
- II Vites, of a red color, Col. 3, 2, 1: uvae, Isid. Orig. 17, 5, 17.—
- III Nom. propr.: Cĕraunĭi, m.
- A (Also Cĕrau-nĭa, ōrum, n., Verg. G. 1, 332; id. A. 3, 506; Prop. 1, 8, 19; and Cĕraunum saxum, id. 2 (3), 16, 3.) Κεραύνια ὄρη, a ridge of mountains in Epirus, on the borders of Grecian Illyria, now Monti della Chimaera or Kimara, Mel. 2, 3, 10: a Cerauniis montibus, Plin. 15, 29, 36, § 119: Cerauniorum saxa, Caes. B. C. 3, 6; Suet. Aug. 17; Flor. 2, 9, 4.—
- B A mountain in Asia Minor, between the Black and Caspian Seas, Mel. 1, 19, 13; 3, 5, 4; called Ceraunius mons, Plin. 5, 27, 27, § 99; Mart. Cap. 6, § 683.—
- C Ceraunius saltus, a mountain in Libya, Mel. 3, 8, 10.
ceraunius, a, um (κεραύνιος), zum Donner-, Blitz gehörig; dah. I) rötlich, a) ceraunia gemma, ein Edelstein, wahrsch. eine Art Katzenauge, Plin. u.a. – Nbf. ceraunium, ī, n., Claud. u. Mart. Cap., u. ceraunus, ī, m., Prud. u. Mart. Cap. – b) ceraunia vitis, von rötlicher Farbe, Col. 3, 2, 1. – c) ceraunia, ae, f., das Johannisbrot, Plin. 13, 59 (von Plin. mit ceronia, κερωνία, verwechselt). – II) nom. propr., A) Cerauniī od. Ceraunīmontēs, m., u. gew. (bes. b. Dicht.) bl. Ceraunia, ōrum, n., Κεραύνια ὄρη, die Donnerhöhen, ein hohes, sich längs der epirotischen Küste hinziehendes Gebirge, j. Kimara od. Monti della Chimera, durch häufige Gewitter berüchtigt, u. bes. dessen in das Adriatische Meer ragendes Vorgebirge, Acroceraunium promunturium, Plin. 3, 97, od. bl. Acroceraunia u. Ceraunia (s. unten die Zitate), griech. τὰ ἄκρα Κεραύνια, j. Capo della Linguetta, den Schiffen sehr gefährlich, Ceraunii (Cerauni) montes b. Mela 2, 3, 10 (2. § 39). Suet. Aug. 17, 3. Flor. 2, 9, 4: Ceraunia b. Verg. georg. 1, 332. Prop. 1, 8, 19; 2, 16, 3 u.a. (s. die Dichterstst. bei Drelli zu Hor. carm. 1, 3, 20): montes Acroceraunia u. montes Acroceraunii b. Plin. 3, 145: 4, 1. § 1 u. 2: infames scopuli Acroceraunia, Hor. carm. 1, 3, 20, u. bl. Acroceraunia (appell. = gefährlicher Ort), Ov. rem. 739. – B) der nordöstliche Teil des Kaukasus, der an Albanien grenzt, zuw. = der ganze Kaukasus, Mela 1, 19, 13; 3, 5, 4 (1. § 109 u. 3. § 39): Ceraunius mons, Plin. 5, 99. Mart. Cap. 6. § 683.
ex tali enisu parturitur lapis qui a Grecis ~ium dicitur, qui a Latinis fulmen findens nominatur
preditus est varia virtute ceraunius; illum / gestes, vix anceps alea Martis erit
†cerain’ est lapis cristallo similis ‥
emplastrum fiat ex pul’ aurip’ coralli. terani [l. cerani i. e. cerauni ]. psidie
a thonour bolte , ~ia
~ie,reade winberige
uve ‥ sunt †cetance sic dicte eo quod rubeant velut ignis
feda †ceraumee manifestat furta marite / magnes, dum turpes detegit ipse notas