ceruchus
cerūchus, ī, m. (κεροῦχος = κεραιοῦχος, die Segelstange haltend), das Tau, Lucan. 8, 177 u. 10, 495. Val. Flacc. 1, 469. Ven. Fort. vit. S. Mart. 4, 408. Ennod. carm. 1, 7, 43.
caeruchi, liniae in arbore navis
cerucae
verga [mali ] cheruca vocatur
pro xiiij ulnis decanevas ‥ et pro cerucis ejusdemcanevas
stremare or fane , cherucus
a fayne of a schipe , cheruchus ‥,a stremour of a shippe , cherucus
cheruca proprie dicitur ventilogium [gl.: ], quod in Gallico diciturveder coc cochet
regnantis venti gallus certissimus index / carmine non renuit esse cerucha meo
cheruca mobilis quo jubes vertitur, / et omni flatui concors efficitur(
fane of stypil or oder lyk , cherucus, ventilogium
hec cheruca,a wedyrcoke
a weddyr coke , campanum, ventilogium, cherucus
~us piscis grandis est, cerci aut phocaenae fere magnitudine. ‥ prominent cornua duo majora, ‥ a quibus nomen ~i dedimus animali alioquin incognito