choraules
choraules, a flute-player, who accompanied the choral dance
chŏraules, ae (acc. choraulen, Plin. 37, 1, 3, § 6; Petr. 53, 13:
- choraulam, Suet. Ner. 54; a nom. choraula is apparently found only in the later glossaries), m., = χοραύλης, a flute-player, who accompanied with a flute the chorus dance, Mart. 5, 56, 9; 9, 78; Juv. 6, 77; Petr. 69, 5; Suet. Galb. 12 fin.; Sid. Ep. 9, 13; Inscr. Orell. 2609; cf. Diom. p. 489 P.
choraulēs, ae, Akk. ēn, m. u. choraula, ae, m. (χοραύλης), der zum Chortanz die Flöte bläst, der Chorflötist, Form -es, Plin. 37, 6 (wo Akk. -en). Mart. 5, 56, 9 u.a. Iuven. 6, 77. Hyg. fab. 273. Diom. 492, 1. Corp. inscr. Lat. 6, 10119: Form -a, Gloss. IV, 44, 40. Suet. Ner. 54 (Akk. -am). Serv. Verg. ecl. 5, 89 (Akk. -am). Apul. met. 8, 26: Plur., Petr. 69, 5. Vopisc. Carin. 19, 2.
chŏraulēs, (16) æ, Mart. 5, 56, 9, et chŏraula, æ, m. , Suet. Nero 54 (χοραύλης), joueur de flûte accompagnant les chœurs.
Caput scholæ, in Synodo Helenensi ann. 1027.
Choraulapro chori principe seu Præfecto Cantorum etiam legitur in quadam Notitia Ecclesiæ de Viancio apud Baluz. tom. 6. Miscell. pag. 437 :
Adfuit autem quidam Choraula Viancensis Ecclesiæ, etc.Et pag. seq. :
Hujus rei testes sunt, Bernardus Stephani Præpositus, et Benedictus Prior, et Amatus Canonicus et Isarnus de Donazag, et Isarnus Capellanus de Causac, et Raimundus Archidiaconus, et Durandus Choraula, et Durantus, et Hugo.Pro Symphoniaco sumit Fortunatus in Vita S. Radegundis lib. 1. num. 36 :
Quadam vice obumbrante jam noctis crepusculo inter Choraulas et citharas, dum circa monasterium a sæcularibus multo fremitu cantaretur, etc.Vulgo tamen distinguuntur Choraules, et Symphoniacus ; hincque proverbium :
Malus Choraules, bonus Symphoniacus.Vide Vossium de Vitiis sermonis. Vox utraque terminatione Latinis nota pro eo qui tibia canebat, Gr.
choraulēs ae, m
- , χοραύλης, a flute-player, who accompanied the choral dance, Iu.
CHORAULES
CHORAULES[CHORUS; TIBICEN. ]