choraulicus
chŏraulĭcus, a, um, adj. [choraules],
- of or belonging to the flute-players of the chorus: tibiae, Diom. p. 489 P.
choraulicus, a, um (choraules), zum Chorflötisten gehörig, tibiae, Diom. 492, 11: turba, Comm. instr. 1, 32, 7.
chŏraulĭcus, a, um, qui accompagne le chœur : Diom. 492, 11.
Diomed. p. 489.
Putsch. Quando enim chorus canebat, choricis tibiis, id est choraulicis, artifex concinebat. In canticis autem, pithaulicis responsabat.