cocio
cōcĭo or cōtĭo (coctio, Paul. ex Fest. p. 20, 12, and 51, 3 Müll. N. cr.), ōnis, m. [cf. cunctor],
- a broker, factor; acc. to Gell. more usu. called arilator (v. h. v. and cf. Fest. p. 20), Laber ap. Gell. 16, 7, 12.
cōcio, s. 2. coctio.
cōcĭō, (14) cōtĭō, coctĭō, ōnis, m. , courtier, colporteur : Laber. d. Gell. 16, 7, 12 ; P. Fest. 44, 15.