coeliacus
coelĭăcus, a, um, adj., = κοιλιακός.
- Relating to the abdomen or to the stomach: dolor, pain in the stomach, Cato R. R. 125 (in Cels. 4, 12, written as Greek).— Subst.: coelĭăca, ae, f. (sc. medicina), stomach remedy, Plin. 20, 18, 76, § 201.—
- II Afflicted with a disease of the bowels: apes, Varr. R. R. 3, 16, 22; and subst., one diseased in the bowels, Plin. 20, 14, 53, § 148; 20, 18, 76, § 201; 28, 14, 58, § 204; 30, 7, 19, § 58; Scrib. Comp. 95 al.
coeliacus, a, um (κοιλιακός), I) den Unterleib od. Magen betreffend, dolor, Cato: morbus, verstopfter Leib, Cels.: medicamentum, Plin. – II) unterleibskrank (rein lat. ventriculosus), apes, Varr. r. r. 3, 16, 22. – Plur. subst., coeliacī, ōrum, m., Unterleibskranke, Plin. u. Scrib. – ➳ spätlat. Nbf. ciliacus, Macer Flor. de herb. 1656 u. 2006.
ciliaca passio dicitur fluxus ventris factus vicio stomachi, dicta a ‘cilia’ quod est venter
cœlĭăcus, (16) a, um (κοιλιακός), relatif à lʼintestin : Cato Agr. 125 ; cœliacæ medicinæ Plin. 20, 201, remèdes contre le flux de ventre || qui a le flux céliaque : Varro R. 3, 16, 22 || cœlĭăcus, ī, m. , celui qui a le flux céliaque : Plin. 28, 204.
- 1. van of in de ingewanden;
- 2. lijdend aan een ingewandsstoornis.