coercitio
coercitio, a restraining
cŏërcĭtĭo (in MSS. also coerctĭo, cŏërtĭo, cŏërcĭo), ōnis, f. [coërceo, II.], a restraining, coercing; coercion, restraint, compulsion, chastisement, punishment (not ante-Aug.).
- I Prop.: coërcitionem inhibere, Liv. 4, 53, 7: sine coërcitione magistratus, on the part of the magistrates, id. 26, 36, 12: quo modo judex doceri potest, si desit... interpellantis coërcitio, contentio? * Quint. 9, 2, 2: servorum, Sen. Brev. Vit. 3, 2: indignamur aliquā admonitione aut coërcitione nos castigatos, id. Ira, 2, 28, 1: vetustissimi mortalium,... sine probro, scelere eoque sine poenā aut coërcitionibus agebant, Tac. A. 3, 26: an coërceri... cupidines possent, num coërcitio plus damni in rempublicam ferret, id. ib. 3, 52.—
- II The right of coercing or punishing: popinarum, Suet. Claud. 38: in histriones, id. Aug. 45; Dig. 1, 21, 5, § 1.
perit in monasterio sine patre ~o [] corr. in MS from coertio
cŏercĭtĭō, (13) ōnis, f. (coerceo), ¶ 1 action dʼenfermer : Arn. 6, 17 ¶ 2 contrainte, répression : Liv. 26, 36, 12 ; Quint. 9, 2, 2 ; Tac. Ann. 3, 26 ; coercitio ambitus Vell. 2, 47, 3, répression de la brigue ¶ 3 punition, châtiment : Sen. Brev. 3, 2 ; coercitio capitalis Dig. 50, 16, 200, peine capitale ; pecuniaria Dig. 48, 1, 2, amende ¶ 4 droit de coercition, pouvoir coercitif : coercitio popinarum Suet. Claud. 31, police des tavernes.
- 1. straf, bestraffing, dwang(maatregel); — ook: bevoegdheid om te straffen; ➤ m. gen. subi.: ~ magistratūs; m. gen. obi.: ~ errantium sceleratorumque; ~ servorum;
- 2. (Tac.) beteugeling.
coercitio , onis. f. et, v. coertio
See an image
See an image
coërcitiō ōnis, f
- coërceo, a restraining, restraint, compulsion, chastisement: coërcitionem inhibere, L.: magistratūs, on the part of the magistrates, L.: sine coërcitionibus agere, Ta.