coercitor
cŏërcĭtor, ōris, m. [coërceo],
- one who restrains: disciplinae militaris, an enforcer, Eutr. 7, 20; 7, 18 Bip.
cŏercĭtŏr, ōris, m. (coerceo), celui qui maintient : Eutr. 7, 20 || qui réprime : Aug. Serm. Dom. 1, 70.