colicus
cōlĭcus, a, um, adj., = κωλικός,
- pertaining to the colic; suffering from or sick with the colic, Veg. Art. Vet. 4, 28 dub.
cōlicus, a, um (κωλικός), an der Kolik leidend, Veget. mul. 4 (6), 28, 27 zw. – bei Plin. 20, 122 jetzt contra Plistonicum.
dolor in gracilibus intestinis et, quum in colon, ~us
nec est dolor ille ~us, quia ~a est opilacio intestini colon
[Ricardus ] collica passione vexatus spiritum exhalavit
~a passio appellatur angustiosa cibi detencio corrupti, deinde ejus expulsio per superiora et inferiora. ~a passio a quibusdam ruralibus dicitur malum flance
~a,hropwyrc
non movetur membrum, quia non sentit ut in ~a
patitur dolorem in capite virge ‥ et quando cogitur mingere, cogitur assellare. et vocant quidam hanc egritudinem †colficum; et dicunt quod expandit ramos ad virgam et circa longaonem
~a est opilatio in intestino colon ‥ dicitur ~a quasi ‘colon capiens’
ut ‥ [Johannem Whethamstede ] renitentem, multaque ‥, viz. ~am et calculum, diampnem et nephresim, ‥ in suam excusacionem opponentem, nihilominus rursus eligerent
semen Aristei ‥ / succurrit chŏlicis
pes lupinus collo suspensus †~es [? l. ~os ] juvat
~i dicuntur qui paciuntur dolorem flanci
cōlĭcus, ī, m. (κωλικός), celui qui souffre de la colique : Veg. Mul. 3, 28, 27.