collibet

col-lĭbet (conl-) or collŭbet (conl-), buit or bītum est, 2,

• v. impers., it pleases, it is agreeable (very rare, and only in the pret. tenses); in act.: si collibuisset, * Hor. S. 1, 3, 6; Col. 11, 1, 2: quae victoribus conlubuissent, * Sall. C. 51, 9; in pass.: utcumque animo conlubitum est meo, Plaut. Am. 1, 1, 187 (339); 2, 2, 228 (860); id. Cist. 1, 2, 6 (125); id. Most. 1, 3, 137 (293); id. Merc. 2, 1, 34 (258): si quid conlubitum'st, Ter. Eun. 1056 Fleck.; Cic. N. D. 1, 38, 108; id. Fam. 15, 16, 2; cf. Charis. 2, 13, p. 180 P.

col-libet od. col-lubet, libuit (lubuit) od. libitum (lubitum) est (v. con u. libet od. lubet), es beliebt (gefällt), fällt ein, a) Perf. collibuit, u. zwar unpers., si collibuisset, Hor. u. Col.: und persönl., si quid collibuit, Ter.: m. Dat. (wem?), matres familiarum pati, quae victoribus collibuissent, Sall. – b) Perf. collibitum est, u. zwar unpers. mit Dat. (wem?), simulac mihi collibitum est, Cic.: utcumque animo conlubitumst meo, Plaut.: u. persönl. m. Dat. (wem?), si lenocinium forte conlubitumst tibi, Plaut. – m. Infin., potare tecum conlubitumst mihi, Plaut. most. 295: simul ac mihi collibitum sit de te cogitare, Cic.

collĭbet (13) (conl-) ou -lŭbet, ŭit et ĭtum est, ēre, imp., il plaît, il vient à lʼesprit : Ter. Eun. 1056 ; Hor. S. 1, 3, 6 ; simul ac mihi conlibitum sit Cic. Fam. 15, 16, 2, sitôt quʼil mʼen prendrait la fantaisie, cf. Nat. 1, 108.

➳ inus. au présent ; v. collibeo.

collibet , ebat, uit vel itum est, ere. imp. 2.
願 甘心。悅。

Suggest a Translation
See an image

(con-libet, conlubet, or collibet) buit or bitum est, ēre,

• impers, it pleases, is agreeable (only perf.system): si conlibuisset, H.: quae victoribus conlubuissent, S.: si quid conlubitumst, T.: simul ac mihi conlibitum est.