About
Menu

commaculare

commaculare [CL] , to dirty, defile; b (fig.). quicumque cupit ‥ / dirus commaculare domum sub culmine querno Aldh. Aen. 75 (Crabro) 7; filia ‥ sanguine se suillo ~arat W. Cant. Mir. Thom. IV 53.  b nostri munditiam cordis ~are Bede Ezra 909; multi operibus inhonestis vitam ~ant Neckam NR II 175; crudelius sua ~ans tempora Gir. PI II 3; c1370 ignis purgavit quos fastus commaculavit (J. Bridl.) Pol. Poems I 180.

Saved

Recent