comma
comma, ătis, n., = κόμμα.
- In gram.
- A A division of a period (in Cic. Or. 62, 211; 66, 223; Quint. 9, 4, 22, written as Greek; pure Lat. incisum), Quint. 1, 8, 6; Diom. 2, p. 460 sq. P.—
- B A mark of punctuation, a comma, Don. p. 1742 P.—
- II In verse, the caesura, Marc. Vict. p. 2519 P.
comma, atis, n. (κόμμα), I) der Einschnitt, Abschnitt, a) einer Periode, Quint. u.a. Gramm. – b) als Teil eines Verses, Terent. Maur. 309; 1731 u.ö. – II) in der Metrik, die Zäsur, Gramm.
ut quondam vates cola cum commate prompsit
in priore ~ate versiculi
[(lolium ] ante messis maturitatem in quodam ~ate [sc. ] conpescitur evelliMatth. xiii 30
ut cecinit praeclarus commate vates
~ate,gewrite
Senecae cola et Tullii comata tua mihi scripta reformarent, nisi qui[a ] tua ‥ videntur ‥ elegantiora
Roma, soni coma [gl.: vocabuli tui distinctio (diffinitio, interpretatio) ] quod vult, fuge criminis oma
a dome , coma, censura, ‥ judicium, sentencia
quomodo tonus ex duobus semitoniis et ~ate constet ipsaque inter se semitonia et a ~ate quid distent
limatis et comatis ratione habita
comma, ătis, n. (κόμμα), membre de la période : Quint. 1, 8, 6 ; Isid. Orig. 2, 18, 1 [en grec d. Cic. Or. 211 ]; Donat. Gramm. 372, 23 || partie du vers : Mar. Vict. Ars Gramm. 2, 2, p. 74, 8.
Hujus autem Comatis, et secundum historiam et secundum etiam interiorem sensum prudentissimus rimator.
Quatuor jornalia sita in Comma Remberti,... et decem jornalia sita in Comma dicta dou Faugaz,... unum jornale situm juxta Commam dictam as Damoisiaus.