conatum
Could not find conatumve in Logeion dictionaries.
conatumve Noun: neuter vocative singular, Noun: neuter accusative singular, Noun: neuter nominative singular, Noun: neuter genitive plural of conatum
conatumve Verb: perfect passive participle masculine genitive plural, Verb: perfect passive participle masculine accusative singular, Verb: perfect passive participle neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle neuter genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter accusative singular, Verb: perfect passive participle neuter vocative singular, Verb: supine of conor
conatumve Noun: masculine accusative singular of conatus
cōnātum, i, usu. in plur.: cōnāta, ōrum, n., v. conor.
cōnātum, ī, n. (conor), der genommene Anlauf, das Unterfangen = das Unternehmen, Wagnis, cuius ego non modo factum, sed inceptum ullum conatumve contra patriam deprehendero, Cic. Cat. 2, 27: conatum simulare, Quint. 11, 3, 158: conatum efficere, Auct. b. Hisp. 16, 3. – öfter Plur. (u. zwar gew. Nom. u. Akk., s. Drak. Liv. 42, 11, 3. Ruhnken Vell. 2, 35, 5), cōnāta, ōrum, n. (Ggstz. consilium od. consilia), conata efficere, Cic., od. perficere, Caes.: Carthaginiensium conata exponere, Liv.: Persei conatis obviam ire, Liv.
cōnātum, ī, n. (conor), effort, entreprise : Cic. Cat. 2, 27 ; Quint. 11, 3, 158 || [surtout au pl.] conata perficere Cæs. G. 1, 3, 6, venir à bout dʼune entreprise.
- 1. poging, onderneming, waagstuk;
- 2. moeite, inspanning;
- 3. aandrang; ➤ conatum habere ad naturales pastus capessendos.