conducibilis
condūcĭbĭlis, e, adj. [conduco, II.],
- advantageous, profitable, expedient (several times in Plaut., elsewhere rare): (consilium) ad eam rem, Plaut. Ep. 2, 2, 76 (256): reperiamus aliquid calidi conducibilis consili, id. ib. 2, 2, 71 (251): istuc facinus mihi, id. Bacch. 1, 1, 18 (52); id. Cist. 1, 1, 80 (80): conducibile et utile, id. Trin. 1, 1, 3 (25); cf. id. ib. 1, 1, 14 (36).— *Comp., Auct. Her. 2, 14, 21; Sid. Ep. 6, 1.
condūcibilis, e (conduco), I) zusammenziehend, virtus (Eigenschaft), Cael. Aur. chron. 2, 13, 164. – II) zuträglich, ersprießlich, zweckdienlich, consilium, Plaut.: m. Dat. (wem?), non ego istuc mihi facinus conducibile esse arbitror, Plaut.: m. ad u. Akk., consilium ad eam rem conducibile, Plaut.: Compar. b. Cornif. rhet. 2, 21 u. Eccl. – subst., condūcibile, is, n., das Gemeinnützige, Plaut. trin. 36.
illud ‥ preceptum suis fortunis ~e censens
consilium ‥ adeo differre ‥ ut minus ~e a quibusdam videretur fore suae commoditati
fit ut non modo licitum sit promittere sed et ~e
hec ‥ est ‥ contrariarum opinionum efficientior, ad contrarias probabilitates ~ior et ad opponendum aptior
quod nihil ~ius ad diversos populos in unum corpus conciliandum fore arbitrabatur
condūcĭbĭlis, (14) e (conduco), ¶ 1 qui rassemble : C. Aur. Chron. 2, 13, 164 ¶ 2 utile : Pl. Epid. 260 ; Trin. 36 || conducibilius Her. 2, 21.