condonatus
condōnātus, a, um, part. de condono.
condonatus , a, um. part. p. et, v. condono
See an image
See an image
oblatus. Charta ann. 1232. tom. 9. Spicilegii Acheriani :
Cum... diu tanquam Condonati nostri in Ecclesia et membris Ecclesiæ nostræ mansissent.Occurrit non semel in Chartis in Hist. Monast. S. Nicolai Andegav. pag. 10. 73. 74.
Condonatorumutriusque sexus meminit Charta ann. 1329. in Reg. 66. Chartoph. reg. ch. 9 :
Præmissa tenet dictus prior, ratione Johannis de Maloleone et uxoris suæ Condonatorum suorum, etc. Condonaticum
fratribus professisconfunduntur in Lit. ann. 1330. tom. 1. Probat. Hist. Brit. col. 1355 :
Quod licet perpetui vicarii ecclesiarum ad dictum monasteriumAn quod abbati obedientiam profiterentur,(S. Sulpitii) spectantium, qui..... ex fratribus professis dumtaxat, Condonatis vulgariter appellatis, instituuntur, etc.
professidicuntur ? nam etsi ex familia monachorum erant
Donati, monachi tamen minime reputabantur. Vide in Oblati 2.