congeminatio
congĕmĭnātĭo, ōnis, f. [congemino],
- a doubling; connected with conduplicatio, in com. lang., for embracing, Plaut. Poen. 5, 5, 18 (1297).
congeminātio, ōnis, f. (congemino), die Verdoppelung, scherzh. = Umarmung, Plaut. Poen. 1297.
‘Martha, Martha ‥’ []. quid sibi vult ista ~o? Luc. x 41
sermonis ~o obedientie est confirmatio
strepitus conclamancium, ~o feriencium, vox cohortancium ‥ poterant audiri
congĕmĭnātĭō, ōnis, f. (congemino), redoublement : Isid. Orig. 2, 21, 2 || [fig.] embrassade, embrassement : Pl. Pœn. 1297.
congeminatio , onis. f. et, v. congemino
See an image
See an image