1 connotatio
, connotation (log.).
preceptio Dei, licet sit divina essentia, non tamen ex sua ~one est voluntas beneplaciti ut fiat, sed quod precipiatur; sed est voluntas qua vult illum obligari ad mortem si non faciat
[Gros. Quaest. Theol. II 42 p. 200]; objectum voluntatis increate est ipsum suum intellectum id idemque quod et virtus intellectusque ac voluntatis, licet per modum †convocationis [? l. connotationis], id est secundario, volitum ejus possit esse diversum in essentia
[Ps.-Gros. 380] (cf. [ib. 393]); pronomina et verba substantiva ponunt gramatici significare meram substanciam sine ~one hujusmodi qualitativa
[Wycl. Form. 184]; quia ‘esse’ est commune ad ~onem cujusque temporis presentis sicut ‘fuisse’ et ‘fore’ ad ~onem cujusque temporis preteriti vel futuri
[Id. Ver. I 179].
2 connotatio
v. 2 convocatio(1c)