cordate
cordātē, adv., v. cordatus fin.
cordātē, Adv. (cordatus), sinnig, verständig, sapienter (weise), docte et cordate et cate, Plaut. Poen. 131: docte et cordate, Plaut. mil. 1088: cordate ac saniter, *Afran. com. 220 R.2
postquam se mandatis Dei sui ~ius [v. l. cordetenus ] edoctum vel illuminatum agnoverat
~e, sapienter
cordātē (cordatus), sensément : Pl. Mil. 1088.
cordate . adv. et, v. cordatus
See an image
See an image