coriandrum
cŏrĭandrum or -dron, i, n.; also -drus, i, f. [κορίαννον],
- coriander: Coriandrum sativum, Linn.; Cato R. R. 157, 6 sq.; Col. 6, 33, 2; 11, 3, 29; Plin. 19, 7, 35, § 117 sq.; Varr. L. L. 5, § 103 Müll.; Plaut. Ps. 3, 2, 25 (814); Apic. 4, 3, § 174 sq.
coriandrum, ī, n. (κορίανδρον), Koriander (Coriandrum sativum, L.), Plaut. Pseud. 814. Varro LL. 5, 103. Cels. 2, 27. Scrib. 245 (u. dazu Rhode S. 319 f.): semen coriandri, Vulg. exod. 16, 31: (Plur. coriandra, Col. poët. 10, 244. – Nbf. coriandrus, ī, f., Cato r. r. 157, 6 (wo Akk. coriandrum sectam). Veget. mul. 2, 35 (wo Akk. coriandrum viridem; aber Apic. 3, 83 u. 109 sonst überall coriandrum viride, nicht, wie Neue-Wagener Formenl.2 1, 795 fälschlich angibt, coriandrum viridem): Vulg. coliandrum, ī, n. (κολίανδρον), Plin. Sec. de medic. 1, 6. Gargil. Mart. de medic. 4.
coleandrum,cellendre
coliandrum,celendre
†coantrum,cellendre
marrubium, cynoglossa, ‥ ~rus ‥ herbe note sunt
et triduana febris eget auxilio coriandri
coliandrum, i.coriandre , i.chele priem
in dim. lib. coliandr’, ij d.
~rum et sanguinaria valent in fluxu
~rum ‥ facit flores ‥ purpureos et raros sicut urtica mortua; G. et A.coliaundre
cŏrĭandrum, (14) ī, n. (κορίανδρον), coriandre [plante] : Pl. Ps. 814 ; Varro L. 5, 103.
corĭandrum, i, n.: coriandolo (erba dai semi aromatici) ⧟ André (2010 - 75) κορίανδρον; POWO 840760-1.