corniculatus
cornĭcŭlātus, a, um, adj. [1. corniculum],
- in the form of a horn, horned: luna, i.e. the new moon, Ap. Deo Socr. p. 42, 1; cf. corniculans.
corniculātus, a- um (1. corniculum), horngestaltet, gehörnt, luna, der Neumond, Apul. de deo Socr. 1. Augustin. in psalm. 10, 3: c. lumen lunae, Augustin. epist. 55, 6; de genes. ad litt. 2, 15, 31: c. forma lunae, quam μηνοειδη Graeci vocant, Mart. Cap. 7. § 738.
cornĭcŭlātus, a, um, Apul. Socr. 1, c. corniculans.