cornicen
cornicen, a hornblower, trumpeter, cornet-player
cornĭcen, cĭnis, m. [cornu-cano; cf.: tibicen, tubicen, etc.],
- a horn-blower, corneter, Liv. 2, 64, 10; Cic. Rep. 2, 22, 40; Juv. 2, 118; 3, 34 al.
cornicen, cinis, m. (cornu u. cano), I) der Hornbläser, Hornist, auch Flötist (Bläser der phryg. Flöte = κεραταύλης), Cic. de rep. 2, 40. Sall. Iug. 93, 8; hist. fr. 1, 71 (69). Liv. 1, 43, 7 u. 2, 64, 10. Iuven. 2, 118. Corp. inscr. Lat. 6, 2627 u. 33999. – Nbf. cornucen, Dosith. art. gramm. (VII) 389, 5. – II) Beiname mehrerer Personen der gens Oppia, Liv. 3, 35, 11; auch in der Nbf. Cornicinus, Cic. ad Att. 4, 2, 4.
~cen,hornbora
~cen,hornbrawere
qui noctis silentia ‥ ~cinum stridore ‥ rumpebant
sic ~cines et tibicines videas victorie gloriam declamare
strepitus ~cinum horribilis
hic †cornuten, qui canit a cornu
1 cornĭcĕn, (13) ĭnis, m. (cornu, cano), sonneur de cor : Liv. 2, 64, 10.
cornicen cinis, m
- cornu + 1 CAN-, a hornblower, trumpeter, cornet-player, C., S., L., Iu.
Cornĭcen
A horn-blower in the Roman army who gave the signal for the attack, on an ox-horn mounted in silver. See Cornu.