corticeus
cortĭcĕus, a, um, adj. [cortex],
- of bark or cork, Varr. R. R. 1, 40; 3, 16; Plin. 11, 21, 24, § 71 (cortice, Sillig); Aus. Mos. 246 al.
corticeus (corticius), a, um (cortex), aus Rinde od. Kork, pila parva, Varro r. r. 1, 40, 1: alvi apium, ibid. 3, 16, 17: gluten, Prud. cath. 3, 43: signa, Auson. Mos. 246.
~oof rindenum
quesito corio [apud coriarium ] per omnia ~ee confectionis dolia
cortĭcĕus, a, um, (cortex), dʼécorce, fait en écorce : Varro R. 1, 40, 1 || qui coule de lʼécorce des arbres : Prud. Cath. 3, 43.