cuculus
cŭcūlus (cŭcŭlus, Auct. Carm. Philom. 35), i, m. [Sanscr. ku-, to cry; cf. κωκύω],
- a cuckoo, Plin. 18, 26, 66, § 249; as a term of reproach, Plaut. As. 5, 2, 73 (923); id. Ps. 1, 1, 94 (96); esp. of foolish men, id. Trin. 2, 1, 18 (240); and of dilatory husbandmen, who are not through with their pruning until the cuckoo is heard (after the vernal equinox), Plin. l. l.; Hor. S. 1, 7, 31; cf. Plin. 18, 26, 66, § 249; Voss ad Verg. G. 2, 403.
cucūlus, ī, m. (vom Naturlaut cucu, vgl. κόκκυξ), der Kuckuck, Plin. 18, 249. – als Schimpfwort, Gimpel, Plaut. Pers. 382; Pseud. 96; trin. 245; aber cano capite cuculus, der alte Ehekrüppel, Plaut. asin. 934: und als höhnender Zuruf an träge Landleute, die mit dem Schneiteln bis zum Kuckucksrufe (d.i. bis nach der Frühlingsgleiche) warteten, Hor. sat. 1, 7, 31; vgl. Plin. 18, 249. – ➳ Die Messung cūcūlus, Plaut. trin. 245; s. Brix z. St.: dagegen cŭcŭlus, Anthol. Lat. 762, 35 (233, 35). – Die Schreibung cucullus, Hor. sat. 1, 7, 31 codd. optt. u. Porphyr. Hor. sat. 1, 7, 28 M. (zweimal).
~us,gaec
o utinam ‥ / ver foret aut estas, cucŭlusque canendo rediret
semper idem repetens veteri nova tempore voce / ostendit cucŭlus, nil novitatis habens
nugatur cŭculus. ‥ / committit fulice nido sua pignora mater, / subsidium natis subtrahit ipsa suis. / dum fertur cuculi generare saliva cicadam, / en querulam natam garrula mater habet
quidam portant caput ~i circa collum suum, et preservat a casu. ‥ habet quolibet mense epilepsiam ipse ~us, et ideo ‥ proprietas sua est curare ab illa
semper idem repetens cucŭlus de gutture plano
nec tuos ad presens dicemus mores degeneres, quibus, instar ~i, tue alumne obsequia male remuneras
implumes alui, nec deglutire scientes; / nunc mihi fit cucŭlus illa, fit ille Nero
non pereat Cucŭlus; veniet sub tempore veris
panis ~i, alleluia idem
cŭcŭlus, (14) Anth. 762, 35 et dʼordinaire cŭcūlus, ī, m. , Pl. Trin. 245, coucou || [fig.] a) galant : Pl. As. 934 ; b) imbécile : Pl. Pers. 382 ; c) fainéant : [ cucullus ] Hor. S. 1, 7, 31.
- 1. (Plin. Mai.) koekoek;
- 2. (Plaut.; Hor.) (als scheldw.) onnozele hals, vlegel, luilak.
cŭcūlus, i, m.: cuculo.
cŭcŭlus: = cŭcūlus.