cuias
cuias, whence? of what country? from what place?
cūjas (archaic quōjas), ātis, or (anteand post-class.) uncontr. cūjātis, is, pron. interrog. [pronom. stem quo-; cf.: quis, qui],
- whence originating? of what country, family, or town? whence? from what place? = ποδαπός; nom. cujatis (quoj-), Enn. ap. Cic. Balb. 22, 51; Att. ap. Non. p. 426, 24; Plaut. Curc. 3, 37 (407); id. Men. 2, 2, 66 (338); id. Poen. prol. 109; 5, 2, 33 (993); Ap. Met. 1, 5, 8; 8, 24, 12; quem cum percunctaretur Scipio, quis et cujas et cur id aetatis in castris fuisset? etc., Liv. 27, 19, 9: Socrates cum rogaretur, cujatem se esse diceret, Mundanum inquit, etc., Cic. Tusc. 5, 37, 108: cujates estis? aut quo ex oppido? Plaut. Poen. 5, 2, 34 (994).
cūiās, ātis, od. nicht zsgz. cūiātis (archaist. quōiātis), is (aus cuius v. qui), woher (gebürtig, stammend)? was für ein Landsmann? Nom. cuias, Liv. 27, 19, 8: quoiatis, Plaut. Bacch. 23; Curc. 407; Men. 341: cuiatis, Acc. tr. 625. Apul. met. 1, 5 u.a.: Genet. cuiatis, Acc. tr. 22: Akk. cuiatem, Cic. Tusc. 5, 108: Nom. Plur. quoiates, Plaut. Poen. 993.
cūiās ātis, proninterrog.
- 2 CA-, whence? of what country? from what place?quis et cuias, L.: cuiatem se esse diceret.