decanto
decanto, to sing off, keep singing
Could not find decantantur in Logeion dictionaries.
decantantur Verb: present passive indicative 3rd plural of decanto
dē-canto, āvi, ātum, 1, v. a. (in the class. per. freq. in Cic.; elsewh. rare).
- To sing a thing off, to repeat in a singing manner (v. cano and canto).
- A Usually with the secondary idea of something trite, worn out, absurd; to repeat often, to say over and over again ( = semper repetere, in ore habere; cf. cantilena): nec mihi opus est Graeco aliquo doctore, qui mihi pervulgata praecepta decantet, Cic. de Or. 2, 18, 75: causas, id. ib. 2, 32, 140; id. Fin. 4, 4, 10; id. Att. 13, 34; Quint. 12, 8, 3; Hor. Ep. 1, 1, 64 al.—
- B Without this unfavorable idea: miserabiles elegos, Hor. Od. 1, 33, 3: Ἅλωσιν Ilii in scenico habitu, to recite, rehearse, * Suet. Ner. 38: tribus, to proclaim, Luc. 5, 394.—
- C Esp., to repeat as a charm, and hence to bewitch, enchant, charm: nullo decantatus carmine, Ap. Met. 3, 22, 2; verbis et amplexibus aliquem, id. ib. 5, 13, 17; id. ib. 3, 18, 1; Vulg. Isa. 54, 1 al.—
- II Intr.
- A (Acc. to de, no. II. 2. b.) To leave off singing: jam decantaverant ( = cantare, deplorare desierant), had given over lamenting, Cic. Tusc. 3, 22, 53.—
- B To play (upon an instrument): decantandi jus tibicinibus ademit, Aur. Vict. Vir. Illust. 34, 1.
dē-canto, āvī, ātum, āre, absingen, I) v. tr.: A) = hersingen, 1) im allg.: miserabiles elegos, Hor.: "Ἅλωσιν Ilii in illo suo scaenico habitu, Suet.: Oreadas (v. der Echo), Nemes.: tribus, aufrufen, Lucan.: statim compositiones decantantur, werden vorgepredigt, hergeplappert, Plin. – 2) verächtl., ableiern, abdreschen = bis zum Überdrusse vorbringen, augurium, Cic.: causas, Cic.: haec decantata erat fabula, Cic. – m. Dat., nec mihi opus est Graeco aliquo doctore, qui mihi pervulgata praecepta decantet, Cic. – m. in u. Abl., decantatae in omnibus scholis fabulae istae sunt, Sen. – m. de u. Abl., isdem de rebus semper quasi dictata decantare, über dieselben Sachen immer die alte Leier singen, Cic. – B) beschreien, bezaubern, gewöhnlich m. Abl., nullo decantatus carmine, Apul. met. 3, 22 in.: his verbis et amplexibus mollibus decantatus maritus, ibid. 5, 13: ohne Abl., decantatis spirantibus fibris, ibid. 3, 18. – II) v. intr.: 1) absingen = mit dem Gesange aufhören, sed iam decantaverant fortasse, vielleicht waren sie mit ihrem Trauerliede schon am Ende, Cic. Tusc. 3, 53. – 2) abblasen = ein Tonstück vortragen, Appius Claudius epulandi decantandique ius tibicinibus in publico ademit, Aur. Vict. de vir. ill. 34, 1.
See: decantare
dēcantō, (14) āvī, ātum, āre, tr., chanter sans discontinuer, exécuter en chantant : Hor. O. 1, 33, 3 ; Suet. Nero 38 || répéter une même chose, rebattre, rabâcher : Cic. de Or. 2, 75 ; Fin. 4, 10 ; sed jam decantaverant (illa) fortasse Cic. Tusc. 3, 53, mais peut-être les avaient-ils déjà rabâchées [ces plaintes] = en étaient-ils las, rebattus || faire lʼappel successif de : Luc. 5, 394 || prôner, vanter : Plin. 24, 1 || charmer par des enchantements : Apul. M. 5, 13, etc.
- 1. opdreunen, afdraaien [augurium; fabulam];
- 2. (poët.; postklass.) zingend voordragen, zingen [elegos].
dē-cantō āvī, ātus, āre,
- to sing off, keep singing: miserabiles elegos, H. — To repeat often, harp on, prattle of: mihi pervolgata praecepta: Nenia, H.—To have done with singing: iam decantaverant, i. e. were through with lamenting.