decapitare

decapitare [LL] , to behead, decapitate: a (person); v. et. excapitare; b (animal). c to top (tree). d (fig.). a eum arrepto pugione spiculator uno ictu ~ando hac luce privavit Abbo Edm. 10; s1075 comes Waltheofus jussu regis W ‥. securi ~atur Fl. Worc. I 12; [Albanus] hospite servato decapitatus obit L. Durh. Hypog. I 4 p. 68; 1239 de catallis ij latronum †decapitus [MS: decapit(atorum)] Pipe Chesh 44; Hengistus Saxon fidei corruptor ab hoste / Aurelio captus decapitatus obit Garl. Tri. Eccl. 72; s1272 cum invenissent Hibernici corpus ejus, ~averunt eum W. Newb. HA Cont. 562; s1305 quia utlagatus fuit [W. Waleys] nec postea ad pacem domini regis restitutus, decolletur et ~etur (Recordum Placiti) Ann. Lond. 142; s1326 Hugo [Despenser] ‥ ~atus et quarteratus fuit caputque suum positum super pontem London’ Avesb. 78; quosdam prelatos statuerunt exoculare / altius et natos proceres tunc decapitare Vers. Hen. V 162.  b cicade quedam ‥ dulcius ‥ ~ate quam integre ‥ canunt. unde et pastores ‥ eas ~are solent Gir. TH I 21.  c 1432 J. B. ~avit j quercum super communam domini CourtR Banstead.  d c1119 qui Arfastus [episc. Norwic.], suam ~atam ecclesiam inveniens, querimoniam suam ante regem ‥ deposuit (Eccl. Estangl.) EHR XL 227.