defraudo
defraudo, to defraud, overreach, cheat
Could not find defraudabitur in Logeion dictionaries.
defraudabitur Verb: future passive indicative 3rd singular of defraudo
dē-fraudo or defrūdo (cf. frustra and the compounds of claudo), āvi, ātum (old fut. perf. defraudassis = defraudaveris, Plaut. Rud. 5, 2, 58 (1345)), 1, v. a.,
- to defraud, overreach, cheat (ante-class. and late; in Cic. twice, in proverb. phrases only): tene ego defrudem? Plaut. As. 1, 1, 81 (96) sq.; cf. ib. 78 (93) and 80; id. Bacch. 4, 4, 84 (723); id. Trin. 2, 4, 11 (412); Ter. Ad. 246: me defrudes drachumā, Plaut. Ps. 1, 1, 91 (93); Apul. Met. 4, p. 154, 5; id. 9, p. 230, 13: id. de Mag. 82, p. 326, 13; Vulg. Sir. 7, 23.— Also with acc. pers. and rei: aes defraudasse cauponem, Varr. ap. Non. 25, 1; and proverb.: quem ne andabatam quidem defraudare poteramus, Cic. Fam. 7, 10, 2: ne brevitas defraudasse aures videatur, id. Or. 66, 221: genium, to deny one's self an enjoyment (opp. indulgere), Plaut. Aul. 4, 9, 14 (726); Ter. Phorm. 44 Ruhnk.; so, nihil sibi, Petr. 69, 2.—With two accus., Vulg. Luc. 19, 8.
dē-fraudo (archaist. u. vulg. dē-frūdo), āvi, āre, betrügen, übervorteilen, beeinträchtigen, durch Betrug um etwas bringen, alqm, Plaut. u. Ter.: genium suum, s. genius: segetem, Cato: aures, das Gehör beeinträchtigen (indem man vor dem erwarteten Ziele einhält), Cic. – m. Dat. (wem?), nihil sibi, sich nichts abgehen (es sich wohl sein) lassen, Petron. 69, 2. – alqm m. Abl. rei (um), me drachumā, Plaut. Pseud. 93: alqm ne andabatā quidem, Cic. ep. 7, 10, 2: u. so m. Abl., Apul. met. 4, 25; 9, 28; apol. 86. Vulg. Sirach 7, 23 (aber Liv. 36, 40, 14 jetzt ut suae victoriae fructu se fraudaret). – alqm m. Acc. rei (um), aes (um das G.) coponem, Varro sat. Men. 329: nisi quid (um etwas) tu porro uxorem defraudaveris? Plaut. asin. 95: si quid (um etwas) aliquem defraudavi, Vulg. Luc. 19, 8. – m. de u. Abl., haec (cryptoporticus) aliquid spatio suo in extimo deambulacri capite defrudans, Sidon. epist. 2, 2, 10. – m. in u. Abl., in omni re defraudabitur (wird Mangel haben), Vulg. Sirach 37, 22. – absol. (mit zu ergänz. Acc. pers.), etiam insuper defrudet (verst. me), Ter. adelph. 246. – ➳ Archaist. defraudassis = defraudaveris, Plaut. rud. 1345: vulg. defraudit = defraudat, Petron. 69, 2. – ➳ Über die Form dēfrūdo s. Ritschl Parerg. p. 540 sqq.
See: defraudare
See: defraudere
dēfraudō (16) ou dēfrūdō, āvī, ātum, āre, tr., enlever par tromperie : aliquid uxorem Pl. As. 94, voler qqch. à sa femme ; nihil sibi Petr. 69, 2, ne se laisser manquer de rien (ne se frustrer de rien) || frustrer, tromper : aliquem Pl. Trin. 413 ; Ter. Ad. 246, tromper quelquʼun ; aliquem aliquam rem Varr. d. Non. 25, 1 ; aliquem aliqua re Cic. Fam. 7, 10, 2, faire tort de qqch. à qqn || [fig.] defraudasse aures Cic. Or. 221, avoir frustré lʼoreille [en ne lui donnant pas ce quʼelle attend] ; segetem Plin. 18, 200, frustrer la moisson [par une semence insuffisante], cf. Cato Agr. 5, 4.
➳ vulg. defraudit = defraudat Petr. 69, 2.
dē-fraudō or defrūdō āvī, ātus, āre,
- to defraud, overreach, cheat: insuper (me), T.: Suom genium, i. e. by self-denial, T.: alquem ne andabatā quidem: ne brevitas defraudasse aurīs videatur.