defringo
defringo, to break off, break to pieces
Frieze-Dennison Vergil
dēfringō, frēgī, frāctus, 3, a.: to break off, 11.748. (dē and frangō)
dē-fringo, frēgi, fractum, 3, v. a., to break off; to break to pieces (rare but class.).
- I Lit.: amphoram defracto collo puram impleto, Cato R. R. 88: plantas, Varr. R. R. 1, 40, 4; cf. Verg. G. 2, 300: ramum arboris, Cic. Caecin. 21, 60: surculum, id. de Or. 3, 28, 110: ferrum summā ab hasta, Verg. A. 11, 748: crura aut cervices sibi, Plaut. Mil. 3, 1, 126 (721); so, lumbos, id. Stich. 1, 3, 37 (191): caput ei testatim, Juventius ap. Charis. p. 196 P.; cf.: caput ei hoc patibulo, Titin. ap. Non. 366, 18.—
- II Trop.: id unum bonum est, quod numquam defringitur, is never destroyed, Sen. Ep. 92; Apul. Flor. 3, p. 355, 2.
dē-fringo, frēgī, frāctum, ere (de u. frango), abbrechen, a) übh.: ramum arboris, Cic.: surculum, Cic.: summa plantas ex arbore, Verg. – b) im üblen Sinne: pedem subsellii, Cornif. rhet.: amphora defracto collo, Cato: defractis compluribus subselliis obesitate cuiusdam, Suet.: ex nave et columna aliqua pars defringebatur, Gaius inst.: Körperteile, digitos omnes suos, Nov. com. 50 (vgl. diffringo). – m. ab u. Abl., ferrum ab hasta, Verg.: articulum a crure, Apul. – übtr., unum bonum est, quod numquam defringitur, was einen Abbruch erleidet, entzogen wird, Sen. ep. 92, 2: u. so si nihil ex gratia eius petitio mea defregisset, keinen Abbruch getan hätte, Apul. flor. 16. p. 22, 18 Kr.
See: defringere
dēfringō, (13) frēgī, frāctum, ĕre, tr., arracher en rompant, rompre, briser, casser : Pl. St. 191 ; Cato Agr. 161, 3 ; ramum arboris Cic. Cæc. 60, arracher une branche dʼun arbre, cf. de Or. 3, 110 ; ferrum ab hasta Virg. En. 11, 748, arracher le fer à une lance || [fig.] Sen. Ep. 92, 2.
- 1. afbreken [plantas ex arbore; ferrum ab hasta];
- 2. (Sen.) (metaf.) afbreuk doen aan (alqd).
dēfringō frēgī, frāctus, ere
- de + frango, to break off, break to pieces: ex arbore plantas, V.: ramum arboris: ferrum summā ab hastā, V.