demutatio
demutatio, a degeneracy, perversion
dēmūtātĭo, ōnis, f. [demuto],
- a changing, change (very rare, and critically certain only in late Lat.): demutatio morum, Cic. Rep. 2, 4, 7 dub.: carnis, Tert. Res. carn. 55; id. adv. Marc. 4, 1; 5, 10 fin.
dēmūtātio, ōnis, f. (demuto), die Veränderung, morum, Verschlechterung, Cic. de rep. 2, 7; außerdem Tert. de resurr. carn. 55 u.a. Eccl.
“regulam,” inquit, “B. Benedicti servare ‥ volo ‥ et idcirco in Gallia apud Floriacum, ubi ipsius patris reliquie dicuntur haberi, monachus fieri mente revolvo.” ‥ hec patrie ~o ‥ utriusque voluntati complacuit
corpusipsius ‥ primo sepulture sue loco mansit immotum. sed ‥ Deus ‥ quorundam bene religiosorum mentes ‥ excitat atque ad ~onem illius affectum eis effectumque ministrat
dēmūtātĭō, ōnis, f. (demuto), changement [en mal] : Cic. Rep. 2, 7.
Deus..... quorumdam bene religiosorum mentes in considerationem tantæ rei excitat, atque ad Demutationem illius affectum effectumque ministrat.
dēmūtātīō ōnis, f
- demuto, a degeneracy, perversion: morum.