depromere

depromere [CL] , to bring forth, produce, show. b to utter, declare, tell of; c (w. indir. qu.). quis prior in mundo deprompsit tegmina vestis? Aldh. Aen. 77. 1; squalidus ut sablo ‥ / bratea flaventis depromit fila metalli Id. VirgV 173; ~at, proverat [i. e. proferat] GlC D 133; ~o, ostendo, praefero, protulero, exposuero, geyppe GlH D 219; ut ‥ quicquid in actionem ~pseris internum affectum sapiat V. Gund. 13; Verbum ‥ est ‥ imago de speculo semper ymaginem ~ente Gros. Hexaem. II 3.  b tunc ait, audacter depromens fata futura Aldh. VirgV 1559; Eumenides quasdam mulieres vana historia ~it Lib. Monstr. I 45; talia mellifluo deprompserat ore sacerdos Wulf. Swith. II 1003; cantum deprome suavem R. Cant. Malch. V 393; defuncto Henrico rege, libera, ut in mortuo solent, judicia populi ~ebantur H. Hunt. HA VIII 1; s1177 venerunt ‥ ad ~endam calumniam suam G. Hen. II I 139; Gir. EH II 27 (v. comminatorius 1a); Urbanus III [ob. 1185] ‥ concessit ut nulli ‥ liceret in nos ‥ excommunicationis ‥ sententiam promere Meaux; quam, si ~ta fuerit, decreverat omnino non tenere Meaux I 179; s1388 postulaverunt ut [rex] ‥ veniret ad Westmonasterium, ubi voluerunt sibi ~ere vota sua V. Ric. II 99.  c hortantur juvenem vero depromere fatu / qualiter exanimis ‥ / ‥ nigras posset penetrare latebras Aldh. VirgV 1415.