deproperus
dē-prŏpĕrus, a, um, adj., = de-properans,
- making great haste, hastening, Cod. Th. 7, 1, 13 (cf. Cod. 12, 36, 12).
dēproperus, a, um (depropero), sich beeilend, in Eile, Cod. Theod. 7, 1, 13.
dēprŏpĕrus, a, um, qui se hâte, pressé : Cod. Th. 7, 1, 13.
Properus, et probrosus. Vide Gothofred. ad l. 13. Cod. Th. de Re milit. (7, 1.)