depudet
depudet, to cease to shame
dēpŭdet, ŭit, 2, v. impers. *
- I To be greatly ashamed: cum eum non depuderet mare infestare, Vell. 2, 73 fin.—
- II Not to be ashamed, to become shameless (perh. not ante-Aug.; very rare): depuduit, Ov. H. 4, 155: assiduis conviciis depudere didicerat, Sen. Const. Sap. 17.
dē-pudet, puduit, ēre, v. impers. I) sich sehr schämen, m. Infin., cum eum non depuderet (er sich nicht entblödete) mare infestare, Vell. 2, 73, 3 H. – II) sich nicht mehr schämen, alle Scham abgelegt haben, depuduit, die Scham ist von ihm gewichen, Ov. her. 4, 155 (aber Ov. am. 3, 11, 4 jetzt non puduit ferre): m. Dat. (für), depuduit vanitati et erubuit veritati, Augustin conf. 8, 2.
dēpŭdet (16) (me), ŭit, ēre, imp., v. pudet, ¶ 1 ne plus rougir de, nʼavoir plus de honte de : Ov. H. 4, 155 ; Aug. Conf. 8, 2 ¶ 2 avoir honte de, rougir de : Vell. 2, 73, 3.
dēpudet uit, ēre,
- impers, to cease to shame: depuduit, shame has departed, O.