deverbero
deverbero, to thrash, cudgel soundly
dē-verbĕro, āvi, ātum, 1,
- v. a., to thrash or cudgel soundly (very rare): homines deverberasse usque ad necem, Ter. Phorm. 327: servum, Lact. 2, 7, 20 (al. diverb.).
dē-verbero, āvī, āre, abprügeln, usque ad necem, bildl. = recht tüchtig hinters Licht führen, -prellen, Ter. Phorm. 327. – ➳ Lact. 2, 7, 20 steht diverberatus servus, s. dī-verberono. II.
dēverbĕrō, āvī, ātum, āre, tr., battre à outrance, assommer de coups : Ter. Phorm. 327 ; deverberatus servus *Lact. Inst. 2, 7, 20, esclave déchiré de coups
dē-verberō āvī, —, āre,
- to thrash, cudgel soundly: homines usque ad necem, T.