diverbero
diverbero, to strike asunder, cut, cleave, divide
dīverberō, no perf., ātus, 1, a.: to strike asunder, cleave, cut, 5.503.
dī-verbĕro, no perf., ātum, 1, v. a., to strike asunder, to cut, cleave, divide.
- I Lit. (poet. and post-Aug. prose): res ictu, Lucr. 1, 223: aërias undas, id. 2, 151: volucres auras sagittā, Verg. A. 5, 503: umbras ferro, id. ib. 6, 294; 9, 411: fluctus, Curt. 4, 4: quod jubis pronos cervix diverberet armos, flaps, strikes, Nemes. Cyn. 265.—
- II Transf., to cudgel soundly: servum, Lact. 2, 7 fin.
dī-verbero, āvi, ātum, āre, zerschlagen, I) auseinander schlagen, -sprengen, zertrennen, zerteilen, zerstreuen, terram, Sen.: fluctus, Curt.: volucres auras u. noctis umbras (v. Geschossen), Verg.: alqd ictu, Lucr.: frustra ferro umbras, Verg.: anima veluti fumus vento diverberata dissolvitur, Augustin. serm. 150, 6. – II) zerprügeln, zerbleuen, tüchtig durchprügeln, servum, Lact. 2, 7, 20: ubera vehementer, Apul. met. 7, 27: alqm arundine et colaphis, Tert. de spect. 30.
dīverbĕrō, (13) ātum, āre, tr., séparer en frappant : Lucr. 1, 233 ; 2, 151 ; auras Virg. En. 5, 503, fendre lʼair || frapper violemment : Lact. Inst. 2, 7, 20.
dī-verberō —, ātus, āre,
- to strike asunder, cut, cleave, divide: sagittā auras, V.: fluctūs, Cu.