divalis
dīvālis, e, adj. [divus].
- Divine (very rare): nomen, Spart. Carac. 11, § 7; FERIAE DIVALES ANGERONIAE, kept on the 21st of December, Fast. Verrii Fl. ap. Orell. Inscr. II. p. 410; called also DIVALIA, Calend. Maff. ib. p. 411.—
- II Imperial: constitutiones, Cod. Just. praef. de emend. no. 4.
dīvālis, e (divus), spätlat. = divinus, I) göttlich, Spart. Carac. 11, 7. – II) kaiserlich, spät. ICt.
~e, divino
~is, dius, divinus
dīvālis, e (divus), divin : Spart. Carac. 11, 7 || impérial : Cod. Just. Const. Cordi 4.
- 1. goddelijk;
- 2. keizerlijk.
Divinus. Glossar. San-German. MS. n. 501. Gloss. Isid. :
Faustinæ templum et Divale nomen eripuit.Poeta incertus
Divale sacrumEucharistiam appellat in Baptismo Bebiani.
Præceptum Divale, sanctio Divalis, pro Edicto Imperatoris, non semel in Cod. Th. et Just.
Divalia constituta, apud Symmachum 7. 95.
Divalis jussio, in Actis SS. Junii tom. 5. pag. 375. de S. Leone II. Papa.
Divalis litteraMichaëlis Imp. Orientis ad Ludovicum Pium Imp. Occidentis, in Annal. Benedict. tom. 2. pag. 488. n. 59.