donativus

donativus [CLsb. n. only] 1 (as sb. n.) gift of money from ruler to troops. b gift. c (as sb. f.) donative, right of presentation (to benefice). Roberto filio suo de thesauro ‥ lx m. li. jussit accipere famulisque suis atque stipendiariis militibus mercedes et ~a erogare Ord. Vit. XIII 19; ~um, -i, i. stipendium; unde et in vita sancti Martini dicitur quum coepit imperator ~um erogare militibus’ Osb. Glouc. Deriv. 163.  b 680 (14c) peto ut nullus ‥ hoc ~um in irritum facere praesumat CS 47; 840 (11c) tunc illis terra sua reddita est cum pace et simul etiam ille episcopus hanc [sic] ~um regem [sic] predonavit CS 430; 1121 imprecati sunt in illum iram furoris Domini, quicunque tam liberale ‥ regis [Kenulfi] ~um ‥ pervertere presumpsissent Cart. Bath A 49; s1141 votum Deo persolvite, tanto ~um majus a Deo accepturi quanto fidelius ‥ pro rege vestro ‥ contra infidos ‥ pugnaveritis H. Hunt. HA VIII 17; s1248 (v. donum 3a); s1249 rex illud ecclesie contulit Westmonasterii ‥ nobile ~um M. Par. Maj. V 82; ~um, waresun WW.  c 1588 omnes illas ecclesias et rectorias nostras et liberas ~as nostras SS. Johannis et Laurencii de Ilketsale [Suff] Pat 1319 m. 40. 2 (as adj.): a concerned w. making (or eliciting) gifts. b inclined to give. c (?) freely given. a propter ‥ artem monachorum ~am pariter et corruptivam, cujus efficacia quantumlibet injuriose quesita retinere ‥ solent Gir. Spec. III 15 p. 230.  b Wycl. Dom. Div. 216 (v. acceptivus).  c 1044 (12c) si quispiam ‥ hoc meum ~um donum infringere ‥ voluerit CD 775.