dormitatio
dormītātĭo, ōnis, f. [dormito],
- sleep (eccl. Lat.), Vulg. Psa. 131, 4; id. Prov. 23, 21; Hil. in Psa. 118, 4, 7; Hier. in Naum, 3, 18 sq.
dormītātio, ōnis, f. (dormito), das Schlafen, Vulg. psalm. 131,4 u. prov. 23, 21. – übtr., dorm. animi, Augustin. de mor. eccl. cath. 1, 24, 45.
~o,rest
~o,hnappung
nocentia memorie: ‥ ~o multa in meridie et proprie post repletionem
a nappynge , ~o
puer ‥ egrotavit et eo usque ductus est ut mortuus putaretur‥. [pater ] rediens invenit eum a ~one sua jam duos dies habentem
quandoque digiti minores ‥ paciuntur frigus et ~onem et quasi sensus privacionem
in cujus corpore sepe accident ~o membrorum pronosticat ipsum mori subito
si in ea parte debitam absque ~one feceritis diligenciam(
ut‥ ~oni committeret mille nocendi palpebras [cf. ] et nos ‥ quiescere sineret tempore medio in cubili pacisPsalm. cxxxi 4
modo ‥ illo revolvitur, vicissim inclinans caput, jamjam ‥, nisi Domino manum suam apponente fortius traheretur, post ~onem quasi lethargicus nimis profunde dormiturus
dormītātĭō, ōnis, f. (dormito), sommeil : Vulg. Psalm. 131, 4.