ducentum
dŭcentum, v. ducenti.
ducentum, neutr. indecl. (duo u. centum), zweihundert, Lucil. 555 u. 1051. Varro de vit. pop. Rom. 3. fr. 2 (bei Non. 163, 32). Colum. 5, 3, 7.
dŭcentum, ind., deux cents : Lucil. Sat. 555 ( Non. 163, 32 ); Col. Rust. 5, 3, 7.
In parrochia de Dotegnies unum bonnarium, tria quarteria et Ducentum terræ arabilis.Vide supra Centum 2.