dumetum
dūmētum or dummetum (another form: DUMECTA antiqui quasi DUMICETA appellabant, quae nos dumeta, Paul. ex Fest. p. 67, 10 Müll.), i, n. [dumus], thorn-bushes, thorn-hedge, thicket.
- I Lit., Cic. Tusc. 5, 23; Verg. G. 1, 15; Hor. C. 3, 4, 63; 3, 29, 23 al.—
- II Trop.: cur orationem tantas in angustias et Stoicorum dumeta compellimus? Cic. Ac. 2 (Luc.), 35: quod cum efficere voltis (i. e. deum significare) in dumeta conrepitis, id. N. D. 1, 24 fin.
dūmētum, ī, n. (dumus; vgl. Prisc. 4, 12), ein mit dicht verwachsenem Gesträuch bedeckter, mit Gestrüpp bewachsener Ort, die wilde Hecke, das Dickicht, Cic. u.a.: Ggstz., culta et dumeta, Col. – im Bilde, exstirpa silvosa dumeta avaritiae, Augustin. conf. 13, 19. – gew. v. undurchdringlichen, d.i. unverständlichen u. daher schwer zu widerlegenden Behauptungen, cum sit campus, in quo exsultare possit oratio, cur eam tantas in angustias et Stoicorum dumeta compellimus? Cic.: in dumeta correpere (s. cor-rēpo), Cic.
~um, spinetum
[Edmundi ] caput a corpore ‥ divisum ~a, Danis proicientibus, occuluerant
sylvas et ~a peragrabat
hic mihi sit requies inter dumeta sub hortis
pisces ‥ vi ventorum intra ~a projectos
traxit illam [damam mortuam ] in quendam (sic) ~um
dūmētum, (13) ī, n. (dumus), ronceraie, buissons : Cic. Tusc. 5, 64 || arbrisseaux : Virg. G. 1, 15 ; Hor. O. 3, 4, 63 || [fig.] dumeta Stoicorum Cic. Ac. 2, 112, les épines du stoïcisme = subtilités, difficultés, cf. Nat. 1, 68.