ebrio
ēbrĭo, āre, 1, v. a. [ebrius], to make drunk, to intoxicate (late Lat.).
- I Lit.: mulieres, Macr. S. 7, 6, § 16.—
- II Trop.: animas, Macr. Somn. Scip. 1, 12, 10.
ēbrio, (āvī), ātum, āre (ebrius), trunken machen, berauschen, mulieres raro ebriantur, crebro senes, Macr. sat. 7, 6, 16: homo ebriatus, Laber. com. 10 R.2: ebriati sunt, Ampel. 2, 6. – übtr., ebr. animas, Macr. somn. Scip. 1, 12, 10.
See: ebriare
ēbrĭō, ātum, āre (ebrius), tr., enivrer : Macr. Sat. 7, 6, 16 || [fig.] faire perdre la raison : Macr. Scip. 1, 12, 10.