ebriacus
ēbrĭācus, a, um, adj. [ebrius; cf. merācus, from merus],
- drunken: homo, Laber. ap. Non. 108, 7 (Rib. Com. v. 10) dub.
ēbriācus, a, um (ebrius), tüchtig angetrunken, Vulg. (Amiat.) Sirach 19, 1. – Laber. com. 10 R.2 jetzt ebriatus.
ēbrĭācus, a, um (ebrius), ivre : Itala Sirach 19, 1.
*ebriacus, a, um. adj. et, v. ebriolus
See an image
See an image