egestosus

ĕgestōsus, a, um, adj. [egestas],

• very poor, indigent, Aur. Vict. Epit. 12 al.

egestōsus u. egestuōsus, a, um (egestas), ganz dürftig, α) Form egestosus: eg. parentes, Aur. Vict. epit. 12, 4 (mit der Variante egestuosi): eg. vita, Augustin. epist. 104, 3: eg. mansio, Ps. Cypr. de sing. cler. 26. – β) Form egestuosus (= ἐνδεής, Gloss. II, 297, 50; vgl. Not. Tir. 40, 47, wo falsch aegestuosus): eg. et mendicans res publica, Salv. de gub. dei 1, 2. § 11: catinus, Schol. Pers. 3, 111. – Plur. subst., humiles et egestuosi, pauperes et egestuosi, beide bei Salv. de gub. dei 5, 8.

ĕgestōsus, a, um (egestas), indigent : Ps. Aur. Vict. Epit. 12, 4 || -ŭōsus, Salv. Gub. 5, 8.