elinguo
ē-linguo, āre, v. a. [lingua],
- to deprive of the tongue, Plaut. Aul. 2, 2, 72 (249); cf.: ELINGVATVS linguam amisit, Fronto de Diff. Voc. p. 2200 fin. P.
ēlinguo, āvī, āre (elinguis) = γλωσσοτομῶ (Gloss. II, 263, 50), jmd. der Zunge berauben, jmdm. die Zunge abschneiden, alqm, Plaut. aul. 250. Tert. ad nat. 1, 8. Vgl. Fronto de diff. p. 357, 5 ed. Mai (1823) = VII, 529, 8 K.
ēlinguō, (16) āvī, āre, tr. (e, lingua), couper ou arracher la langue à : Pl. Aul. 248.