elinguis
elinguis, tongueless, voiceless, speechless
ē-linguis, e, adj. [lingua].
- Lit., deprived of a tongue, Aus. Ep. 23, 14; Cassiod. Hist. Eccl. 6, 15.—
- II Transf.
- A In gen., speechless, Cic. Fl. 10, 22; Liv. 10, 19 (with mutus); id. post Red. 3, 7 (with mutus and tacitus); Gell. 5, 1, 9.—
- B Pregn., without eloquence, Cic. Brut. 26, 100; Cels. praef. med.; Tac. Or. 36 fin. (opp. disertus).
ēlinguis, e (ex u. lingua), I) ohne Zunge, Auson. epist. 23, 14. p. 186 Schenkl. Cassiod. hist. eccl. 6, 15. – II) übtr., sprachlos, a) von dem, dem von Natur die Zunge gelähmt ist, Pacuv. tr. 176: verb. mutus et el., Gell. 5, 1, 9, el. ac mutus, Arnob. 5, 40. – b) von dem, der seine Zunge nicht gebrauchen kann od. darf, sprachunfähig, sprachlos, oft m. mutus verb., Cic. u.a. – c) von dem, der der Sprache nicht mächtig ist, ohne Zungenfertigkeit, unberedt, Cic. u.a.: verb., brutus aut elinguis, Pacuv. fr.: mutus atque elinguis, Ggstz. facundus, Liv., Ggstz. garrulus, Val. Max.: mutus et elinguis (Ggstz. disertus), Tac. dial.: is vero elinguis et mutus est, licet sit omnium disertissimus, Lact.
~is, muti, Graece †adalos [i. e. ἄλαλος ],dumbes
~ia,spæclease veldume
quis ‥ non obstupescat et ‥ ~is ‥ fiat?
recte dicor ~is aut mutus
non solum scribendi rudem ‥ aut illiteratum sed etiam ~em
quos et pudor ipse parentum / fecerat elingues
ille qui ‥ linguas angelorum erudit ‥ infantiam simplicem et ~em elegit
inconsultus et †eligius, cui verba negantur
elingues siluere huc usque dolores
ēlinguis, (13) e (e, lingua), qui reste muet, qui ne se sert pas de sa langue : elinguem reddere Cic. Fl. 22, rendre muet, fermer la bouche à, réduire au silence || sans éloquence : Cic. Br. 100.
ēlinguis e, adj.
- ex + lingua, tongueless, voiceless, speechless: testis: ex elingui facundum consulem habere, L.: Fannius.